Istra je najveći poluotok na Jadranskom moru i jedno od najraznovrsnijih kulturnih i krajobraznih područja u Hrvatskoj. Njezin teritorij obilježen je slojevitom poviješću koja uključuje rimsko, bizantsko, mletačko i austrougarsko naslijeđe, a svaki od tih slojeva ostavio je vidljiv trag u arhitekturi, urbanizmu i vizualnom karakteru istarskih gradova i naselja. Za razliku od jadranskih destinacija koje počivaju pretežno na obalnom turizmu, Istra nudi jednako bogatu unutrašnjost, gdje se na brežuljcima izmjenjuju kamena naselja, vinogradi, maslinici i šumovite doline. Upravo ta raznolikost čini istarsku vizualnu priču iznimno bogatom i teško svedivom na nekoliko generičkih kadrova.
Rovinj je svakako jedan od vizualno najprepoznatljivijih istarskih gradova, čija silueta s crkvom svete Eufemije na vrhu poluotočića pripada u red najfotografiranije vedute na cijeloj hrvatskoj obali. Grad je razvio iznimno jak likovni i fotografski identitet, dijelom zbog toga što su njegovu estetiku kroz povijest bilježili mnogi europski slikari i putopisci koji su pronašli inspiraciju u spletu šarenih pročelja, uskih uličica i otvorenog mora. No Rovinj je samo jedan od vizualnih karaktera koje Istra nudi. Sasvim drugačiju atmosferu pruža Buje, gradić na sjeverozapadu poluotoka koji se uzdiže na uzvisini iznad okolnih brežuljaka i čuva kompaktnu urbanističku strukturu srednjovjekovnog tipa. Buje, iako manje poznate od Rovinja, posjeduju autentičnost koja se u fotografiji ne može imitirati ni zamisliti u studijskim uvjetima, jer su nastale kao rezultat specifičnog geografskog položaja i dugog povijesnog razvoja.
Buzet i Motovun predstavljaju drugu dimenziju istarskog identiteta, onu vezanu uz unutrašnjost poluotoka i kulturu koja se razvijala daleko od morske obale. Buzet, poznat i kao grad tartufa zbog blizine šuma bogatih ovom cijenjenom gomoljicom, smješten je na visokom grebenu iznad doline rijeke Mirne i pruža poglede koji obuhvaćaju karakteristični istarski krajolik s brežuljcima i maglom u jutarnjim satima. Motovun je pak jedno od najfotografiranijih istarskih naselja upravo zbog svoje dramaturški savršene pozicije na izoliranom brežuljku, okruženom vinogradima i gustom šumom. Taj kadar, koji se mijenja s godišnjim dobima i vremenskim uvjetima, gotovo je nemoguće replicirati slučajnom ili generičkom fotografijom, jer ovisi o specifičnom svjetlu, trenutku i poznavanju mjesta. Autentičnost takvih prizora nije samo estetska kategorija, ona je komunikacijska vrijednost koja govori istinu o prostoru.
Posve posebno mjesto u vizualnoj baštini Istre zauzimaju ruševine Dvigrada, napuštenog dvojnog grada u unutrašnjosti poluotoka, smještenog u dolini Limskog kanala. Dvigrad je bio napušten u 17. stoljeću zbog epidemija i upada gusara, a od tada stoji kao neobičan i rijetko viđen primjer konzerviranog urbanog raspadanja usred živog mediteranskog krajolika. Fotografirati Dvigrad znači uhvatiti paradoks između prirode koja vraća prostor sebi i arhitekture koja još uvijek stoji, trošna ali prepoznatljiva. Ovakvi prizori imaju snažnu narativnu funkciju u turističkoj komunikaciji, jer potencijalnom posjetitelju ne nude samo estetski doživljaj nego i kulturni i povijesni kontekst koji stock fotografija, snimana na nepoznatoj lokaciji bez poznavanja mjesta, jednostavno ne može prenijeti. Vizualni identitet destinacije gradi se upravo takvim kadrovima koji su neponovljivi, lokalni i duboko ukorijenjeni u stvarnost prostora koji prikazuju.
Kada se razgovara o tome što danas bolje komunicira neko mjesto, autentična fotografija ima jasnu prednost pred generičkim vizualima upravo zbog razloga koji su vidljivi u primjeru Istre. Svaki grad i svaka destinacija nose u sebi vizualne detalje koji ne postoje nigdje drugdje, a samo fotografija nastala na licu mjesta, od strane autora koji poznaje prostor, može te detalje prenijeti na način koji je istovremeno estetski uvjerljiv i informativan. Servis Fotografije Hrvatske razvijen je upravo s tim ciljem: ponuditi turističkim zajednicama i gradovima pristup autorskoj arhivi fotografija njihove konkretne destinacije, organiziranoj i lako dostupnoj kroz Multimedijski centar. Umjesto oslanjanja na generičke vizuale koji ne govore ništa specifično o nekom istarskom gradiću ili kontinentalnoj destinaciji, korisnici servisa dobivaju fotografije koje su nastale s razumijevanjem mjesta i koje mogu odmah koristiti za web, društvene mreže i promotivne materijale. Za sve koji ozbiljno pristupaju izgradnji vizualnog identiteta svog mjesta, takav sustav nije luksuz nego logičan korak prema komunikaciji koja je stvarna, prepoznatljiva i održiva.
